Na de kustmarathon ….

En natuurlijk werden er na de kustmarathon weer kilometers gemaakt. De trainingen werden i.v.m. een ongewillige voet teruggedraaid van 4 hardlooptrainingen per week naar 3. Nadat het bekken weer is rechtgezet en ik een paar Hoka one one Bondie B heb aangeschaft is het weer genieten van elke kilometer.

Hoka one one

De eerste “wedstrijd” na de kustmarathon was op 18 oktober The Nighttrail by the sea in Zoutelande. Rennen in de sfeer van de nacht. Trap op, duinen over, afdalend naar het strand, bikkelen door het zand, weer omhoog over de duinen, door het bos, afzien en genieten. Dat alles bij het licht van je hoofdlampje, zoekend naar een volgende routepijl die in de verte oplicht…………!  Na 11 km hele pittige kilometers kwam ik samen met Günter in 1:13:14 over de finish. Deze unieke loop-ervaring wil ik volgend jaar graag nog eens beleven. Echt een aanrader.

Nighttrail by the sea

Een maand later op 16 november stond ik weer in Zoutelande aan start maar dit keer bij daglicht voor de Hobbeldebobbelloop. Een loop van alweer 11 km over de duinen, door het bos en over het strand met 17 beklimmingen dan wel overgangen over de meeste en hoogste duinen van Zeeland. Hij was vergelijkbaar met de Nighttrail by the sea run maar dit keer ging ik sneller. In 1:07:44 bereikte ik deze keer de finish. Dit werd beloond met een Hobbeldebobbel banketletter.

Op 24 november ging de reis naar het mooie Brabantse Geldrop. De ’t is voor niksloop van 30 km stond op mijn programma. Deze had ik een paar jaar geleden al eens gelopen en ik wist dus hoe mooi deze was. Ik stond aan start met Petra, John, Gudy en Martine. Zonder doel ging ik op pad. Ruim 17 km bleven we bij elkaar. De benen gingen super helaas toch het parcours 3 x vanuit hurkhoogte bekeken. Hierdoor verloor ik op een gegeven moment aansluiting bij het gezellige groepje en maakte ik alleen de prachtige kilometers. Toch ben ik dik tevreden met mijn tijd. Ondankst de stops kwam ik na 3:02:15 over de finish. En het bleef nog lang gezellig daar in Geldrop met een grote groep bekenden (lees bloggers, tweeps en facebookers).

tisvoorniks_1[3]

Met de trein richting Rotterdam om vervolgens met de treintaxi van Hans en Gudy, richting start van de Linschotenloop te rijden. In 2009 liep ik hier al eens een PR op de halve marathon. Vandaag was het de bedoeling om mijn PR op de 10 km weer eens aan te scherpen. En dit deed ik niet alleen. Hans zou mij vandaag als haas naar een PR begeleiden zoals hij al vaker heeft gedaan. Na alweer een gezellige ontmoeting met John, Petra en Erik die net als Gudy voor de halve marathon gingen liepen Hans en ik richting startvak. We liepen richting de voorste lopers en ik werd door mijn haas tussen de snelle lopers geduwd. Wat een drukte… maar wel lekker warm. Met maar 3 seconden startverlies kon de “strijd” beginnen. Tijd  en tempo hoefde ik dus niet in de gaten te houden, dit deed de haas voor mij. Het enige wat ik in de gaten moest houden was na 3 km of ik wel uit de wind liep. En wind …. die stond er … pjoeehhh dit was meer als een stevige bries. Maar de benen voelden goed. Ik kon het tempo van haas Hans prima volgen. De laatste 3 km kregen we de wind weer in de rug en het tempo werd weer verhoogd. De laatste km ging in een zeer rap tempo. De haas sprak mij moed in, het zou gaan lukken om onder mijn 48’53” te finishen. De laatste ronde ging in tempo 4.30 min/km en zo kwamen we na 48’15” (volgens de chip op het startnummer) over de finishstreep. GELUKT *burp* 😉 die laatste km was ik wel heel diep gegaan maar oh wat was ik blij. Super bedankt Hans voor deze mooi snelle 10 km.
Net voor vertrek richting auto liepen we ook Maurice nog tegen het lijf. Die had een clubmaatje naar een PR gehaast op de 10 km. Ondanks de sterke wind sneuvelde er hier en daar toch wat PR’s.

linschoten garmintijd

Mijn laatste wedstrijd dit jaar gaat een zeeuwse worden. Op oudejaarsdag ga ik voor 20 km tijdens de Tankloop. Ik kan bijna niet wachten, de Hoka’s staan al te trapp

Advertenties

Pittig maar waanzinnig mooi

Hij was mooi, prachtig, verrassend, uitdagend, pittig, zwaar, waanzinnig en nog zoveel meer. Tja en waar heb ik het dan over?
Ik zal jullie nog wat aanwijzingen geven. Hij was op Westenschouwen met mooie bospaden, stukken strand en paden van mul zand door de duinen. En het leek of hij een hoger klim- en daalgehalte had als de Veluwezoom Trail die ik afgelopen juni liep. En dat hij zwaarder leek kwam vast ook door de stukken mul zand in de duinen waar wij op Westenschouwen regelmatig doorheen moesten ploeteren. Maar hij was zeker net zo mooi en ik heb niet meer of minder genoten als op de Veluwezoom. En… waar heb ik het dan over?
Over de Trail by the Sea short distance 20 km, wel te verstaan. Ook Esther (oftewel Kooltje14) was aanwezig naast heel veel andere bekende en onbekende lopers. Samen met Esther ging ik van start, rustig aan want we zouden ons sparen voor ons uiteindelijke doel en we hadden geen idee wat ons vandaag te wachten stond. En zoals beloofd Esther heb ik je hierbij genoemd op mijn blog :-).

trail by the sea 3

Esther ging na 4 kilometer iets harder als ik dus liep ik met een groepje onbekenden verder. Wat was het goed opletten geblazen want voor je het wist bleef je hangen achter een boomwortel. Ontspannen liep ik de pittige kilometers tot ik Esther weer in het oog kreeg. Die had dus één momentje niet zo goed op de ondergrond gelet en deze van heel dichtbij gezien ;-). Gelukkig had ze geen schade en samen vervolgden we de pittige prachtige kilometers. Op het strand was ik Esther weer kwijt, ik hoorde nog wat woorden van ongenoegen achter mij en daar bleven ze helaas ook ;-). De laatste klimmers in het parcours waren ook nog flinke kuitenbijters maar éénmaal het verharde voetpad op ging de laatste paar honderd meter alleen maar naar beneden. Yihaaaaaaaa daar kon ik nog even gas geven om in 2:18:32 de finish te paseren. Het was een prima georganiseerde trail met uitstekende verzorging. Wie weet volgend jaar toch maar eens het parcours van 38 km uitproberen.

trail by the sea finish

Veluwezoom Trail

Voor mijn vakantie wilde ik graag nog een afstand boven de 25 km lopen. De week ervoor vond ik 23 km in mijn uppie langs o.a. de Westerschelde wel weer leuk geweest dus ik ging opzoek naar een loopevenement ergens in Nederland. De Veluwezoom Trail dat zou een mooie zijn en zeker qua parcours opweg naar de kustmarathon. Helaas, omdat ik deze op kort termijn wilde lopen zat de 27 km helemaal vol, de 52 km was (nog) geen optie. Een oproep op twitter hielp mij (dankzij Gudy) aan een startnummer. Als “Michel” zou ik starten en hopelijk ook finishen.

startnr veluwezoom trailAangezien Hans en Gudy ook de 27 km afstand gingen lopen leek het ons leuk om met zijn drieën bij elkaar te blijven. En dit begon al op de snelweg dichtbij Rheden.
De organisatie was in elk geval prima geregeld. Auto geparkeerd op een bedrijven terrein en met een speciale bus werden we gebracht naar het bezoekerscentrum Veluwezoom van Natuurmonumenten. Hier stonden o.a. tenten waar we ons konden omkleden. En dixi’s met 0,0 wachtenden voor je (nog niet eerder meegemaakt). Wat een ontspannen sfeer zo kort voor start. De 52 km lopers waren al onderweg en kort nadat wij waren gearriveerd werden ook de 13 km lopers weggebonjoured. Om 11.30 uur waren wij aan de beurt om op pad te gaan. Het was direct al genieten van de mooie omgeving en pittige klimmetjes. Het was wel opletten geblazen op de bospaden met de uit de grond stekende boomwortels en op de single trails op de wijdse heide.

De kilometers vlogen voorbij over het wonderschone parcours. Ook de zon, regen en wind zorgden voor afwisseling tijdens de trail. De laatste 5 km waren net als de eerste kilometers behoorlijk pittig. 2 steile heuvels met daar tussenin een prachtig smal bruggetje waar je extra goed moest oppassen i.v.m. slipgevaar. “Nog 1 km afdalen” riep één van de parcourswachters. En die ene kilometer was vliegen over het parcours. In 3.06.36 kwamen we onder de finishboog door. Whauw … dat wordt heel lang nagenieten van dit avontuurlijke evenement. Nou ja fysiek is het niet echt nagenieten want ik loop al 2 dagen als pinokkio rond en strompel achterstevoren de trap af. Maar toch… ik kijk al uit naar 22 september, dan ga ik mij wagen aan de Trail by te Sea Short Distance.
Veluwezoom Trail 2013 finish
Gudy en Hans bedankt voor de gezelligheid (voor, tijdens en na de trail) en de cappuccino 🙂

Ladiesrun en Colours by the sea

Ladiesrun 2013 lilOp 9 juni was het dan eindelijk zover, mijn dochter Lilian liep haar eerste wedstrijdje. En wat is er leuker als hardloopster in spe als een Ladiesrun. Het werd de Ladiesrun Rotterdam. En natuurlijk zou ik bij haar blijven lopen die 5 kilometer. We stonden vooraan in startvak B samen met Gudy en haar dochters. Lekker swingen op de muziek, kijken naar alles om ons heen … 3, 2, 1 “knal” … weg waren we. Een stukje mee met de snelle dames en toen gas terug… de rem erop. Wat genoten we van alle support langs de kant. We werden ingehaald, “laat maar gaan, wij gaan straks inhalen”. En zo geschiedde. Nog geen 2 kilometer verder begonnen de eerste enthousiastelingen al te wandelen. Wij gingen lekker. 500 meter voor finish vroeg ik haar of er nog een versnelling in zat? En daar gingen we, bijna in volle sprint, hand in hand nog wat dames inhalende na 28:23 over de finish, wat ben ik trots op haar.
uitslag ladiesrun

Nog geen week later alweer een moeder dochter moment. Dit keer gingen we van start bij het kleurrijkste evenement van Nederland “Colours by the sea“. Na een tweetup met Günter, Fabiola, Dian en Coen stonden we ruim 45 min. voor start al klaar in vak 1. We werden geëntertaind door Running Ronald, Andrea, Nesrine en FlowerFairy. En wat een feest was dat. Ronald maakte er een filmpje van ………………..

Do I need to say more? 😉

Zondagskind ;-) loopt 4e kustmarathon

Een paar maanden geleden vroeg mijn collega Dick of ik samen met hem de kustmarathon wilde lopen. Voor hem zou het zijn 6e kustmarathon worden en voor mij mijn 4e. De 3 voorgaande jaren waren totaal niet met elkaar te vergelijken. In 2009 stond er windkracht 8 en hadden we hoogwater. In 2010 kreeg ik te kampen met maagkrampen (ja dat rijmt maar was niet prettig). 2011 was een kustmarathon met een temperatuur van 26 graden en dit jaar … hosternokke 1,5 week voor start schoot het in mijn hamstring. Al mijn duurlopen zater erop, ik had zelfs 2 x 32 km gelopen en tijdens een lichte intervaltraining ging het mis. Direct de fysio gebeld, daar kon ik de volgende dag langskomen. Hij heeft het been in 1 week tijd 3 x losgemaakt, daarna kreeg ik groen licht om te starten. Op dinsdag nog een klein testloopje en toen de knoop doorgehakt… starten en kijken hoever ik kwam. Want ook dit jaar zou weer een hele bijzondere kustmarathon worden in het kader van St. Jayden, dus ik MOEST lopen.

In de sporthal deel ik de Stichting Jaydenshirts uit aan Dian, John, Kees, Ruud en Gerard? Humm die is helaas nergens te vinden. Bijkletsen met FrankTiny, Ruth, Harry, Marcel, Marcel en Richard die ik overrompel met de vraag of hij ook voor St. Jayden wilt lopen. Beloning .. drie extra drinkposten verzorgd door vrijwilligers van St. Jayden.
Met Dick loop ik naar start, onderweg komen we Gerard tegen opzoek naar zijn St. Jaydenshirt …helaas. We dringen ons op in één van de startvakken en we sluiten aan bij Tiny, Harry en Ruth. De kerkklok slaat 12 en weg zijn we. Ik geniet van alle support en het prachtige parcours. Voel mijn hamstring maar besteed er niet te veel aandacht aan, de adrenaline doet zijn werk. Dick en ik lopen een tempo wat goed voelt, zo rond de 10 km p/u. Wat een weertje, op de stormvloedkering hebben we de wind in de rug en de zon begint door te komen. Dit is genieten. Bij de Banjaard worden we aangemoedigd door Petra en Erik (die overigens de mooie foto bovenaan dit bericht heeft gemaakt).
Vol goede moed draaien we de Vrouwenpoldersedijk op. Alweer een drankpost deze wordt o.a. bevrouwd door 2 van mijn collega’s die mij aanmoedigen, ik “vlieg” verder. Jaco die ondertussen opgedroogd is van de natte MTB-tocht reikt mij net voor we het strand opdraaien een gelletje aan. Door het mullezand ploeteren we richting de vloedlijn. Maar zo dicht hoeven we niet langs de zee te lopen, het is laagwater en dit loopt prima. In Oostkapelle mogen we het strand af. Ik wandel naar boven, kracht zetten met mijn linkerbeen herinnert mij aan de “blessure”. Dick spreekt mij bemoedigend toe. Na het strand krijg ik mijn tempo niet meer rond de 10 km p/u. Ik zeg Dick dat hij best door mag lopen. Dit is voor hem geen optie ..”samen uit, samen thuis”. We ploeteren verder. Het Oostkapelsebos door richting de duinen.  Vlak voor Domburg zie ik heel veel zeeuwse vlaggen. Hier staan o.a. Fabiola en Günter ons aan te moedigen. Ik krijg een banaan in mijn handen geduwd. Met banaan richting Domburg, de boulevard over, de zoveelste drinkpost dient zich aan. Super geregeld allemaal. De Hoge Hill op en even genieten van het uitzicht, in de verte zien we de vuurtoren van Westkapelle al liggen. De blessure begint zijn tol te eisen. Maar uitstappen is voor mij geen optie meer. Hoe het de dag na de marathon voelt is voor latere zorg. Onderweg roept er een vrouw: “mooi dat jullie dit voor Jayden doen”, dit bezorgd mij kippenvel, ik weet dat ook zij een peuter aan neuroblastoom heeft verloren. Dit motiveert mij nog meer om de finish te halen. Het houdt niet op met bekende supporters langs het parcours, wat geeft dit een boost opweg naar het laatste stukje strand richting finish. Op het strand staan Petra, Erik, Maurice (bedankt voor de foto’s) en Kitty die ons naar de finish schreeuwen. Het laatste stukje over de boulevard van Zoutelande, ik kan weer vliegen. Bochtje door, de langstraat in en samen met Dick richting finish… we hebben het gehaald in een netto tijd van 4:37:49.

Na de finish en een verfrissende douche gaan we gezellig met een groep bekende bloggers/tweeps eten in restaurant “Het Verschil” en delen we onze ervaringen van die dag. We komen tot de conclusie dat het weer een prachtige kustmarathon was. Prima organisatie, fantastisch weer, enthousiaste supporters en vrijwilligers en … volgend jaar weer?

En wat heeft Marcel uiteindelijk opgehaald met zijn mooie actie voor St. Jayden? Het laatste bericht is dat de hoofdsponsor “Delta Mossel” het bedrag naar boven heeft afgerond, 15.000 euro… whow.

De blessure? Zondag kwam ik met mijn goede been mijn bed uit, die voelde helemaal soepel. Links was wat stram maar het viel zeker niet tegen. Ik ben niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk een zondagskind dat nu even 2 weken hardlooprust neemt.

Kustloop 2012

Het beloofde een mooie hardloopdag te worden. En net als in 20092010 en 2011 beleefde ik deze hardloopdag met een start en finish in Vrouwenpolder. Alleen was het dit jaar stukken koeler tijdens de kustloop als in 2010 en 2011. Ik had een hardloopdate met Dian, Carola (mijn A.V. Dynamica maatje) en collega Dick. En net als de jaren hiervoor liep ik deze mooie halve marathon als training opweg naar de kustmarathon. Met ons groepje gingen we (met de nadruk op …) gezellig, op pad. We liepen een tempo tussen de 5’30” en 5’45” min/km. Na 5 km hadden we het einde/begin van de dijk van Vrouwenpolder bereikt en draaiden we bij de Banjaard het strand op. Handig die loopplanken maar om bij de vloedlijn te komen moesten we ook door het mullezand. Het zand was goed beloopbaar op de voetsporen van de lopers voor ons na. Onderweg ook aardig wat St. Jaydenshirts/singlets gespot, mooi en bijzonder om te zien dat Marcel zoveel hardlopers op het hardloopbeen heeft gekregen voor dit zeer goede doel.
Ons kwartet bleef gezellig bij elkaar en af en toe haakte er iemand aan maar ook weer af. Na 9 km strand, wandelaars, golven en jawel .. kledder natte voeten mochten we in Oostkapelle het strand weer af. Met een stop in het toiletgebouw voor mij, banaan, water en een steil duinovergang voor iedereen, vervolgde we de route door het bos. Het tempo werd weer opgevoerd. Carola en Dick liepen nog fris en soepel maar voor mij begonnen de laatste 2 km’s toch wel pittig te worden. Humm toch maar eens opzoek naar mijn vorm voor 6 oktober.
In 2.05.45 netto kwamen we met ons vieren over de finish. Wederom genoten van het parcours, supporters en de prima verzorging.
Na afloop met Kitty, Jeroen, Günter, Fabiola, Jaco, Dian en Carola nog gezellig nagekletst op een zonnig terras.

Halve van Renesse

Zo druk druk druk met alles behalve bloggen dat ik nog niets heb geschreven over de ZLM DON Stadsloop. Een loopevenement over 7,5 km die ik al voor de vierde keer met collega’s loop. Op vrijdag 25 mei was het weer zover. Dit jaar zijn we gestart met 5 teams van 5 lopers. Ieder zijn eigen tempo en gaan door de smalle straatjes van de mooie binnenstad van Middelburg. Collega Karin wilde wel met mij mee. We gingen weg op een behoorlijk pittig tempo. Het was behoorlijk zeeuwswarm oftewel “geen zuchtje wind”. 3 rondjes met af en toe kinderkopjes, veel bochtwerk en veel support … gezellig. Kon net niet onder mijn tijd van vorig jaar duiken maar ik had weer genoten…. 7,7 km lang in 38.01. Beetje vreemd vind ik wel de indeling van de catagoriën? Zeker nu de opkomst van vrouwen zo hoog is bij de hardloopevenementen. 8 catagoriën voor de heren en maar 3 voor de vrouwen #fail.

Zaterdag 2 juni … de halve van Renesse. Vorig jaar voor het eerst georganiseerd en al direct één van mijn favorieten dus ook dit jaar weer van de partij of zal ik zeggen party? Want het was weer een geweldig feest. Samen met mijn atletiekbaangenootje Carola richting Renesse. Carola ging voor haar eerste halve marathon opweg naar de Kustmarathon.. tja je bent een zeeuw of je bent een zeeuw. In het dorpshuis liep ik behalve veel bekende zeeuwen ook bekende bloggers/tweeps tegen het lijf (zoals afgesproken) John, Kitty en Esther. Esther ging voor de 12,5 km en Kitty met John voor een relaxte halve mararhon. Carola wist nog niet goed wat zij van haar 1e halve marathon kon verwachten dus zij sloot zich bij John en Kitty aan. Na Esther te hebben aangemoedigd liep ik ook Dian en haar AVS ’90 clubmaatje Jack tegen het lijf. Zij wilden wel voor een tijd net onder de 2 uur, me too, dus met 3 opweg. Het parcours was wat gewijzigd, i.p.v. 1 x strand mochten we nu 2 x van het zand genieten. Strand 1 liepen we alleen richting de vloedlijn door het mulle zand om vervolgens 2 km over een heerlijk vlak zandtapijtje te rennen. Strand af, heuvel op door en over de prachtige bospaden. Strand 2 was afzien, bikkelen door het mulle zand 3 km lang. De hele steile strandovergang over om de laatste 9 km alleen nog maar vlak richting finish te lopen door o.a. de fantastisch mooie natuur. Jack liep iets voor mij uit maar ik hield hem in het vizier.. als een soort haas op afstand. Even twijfelde ik of ik het wel ging redden onder de 2 uur maar ik hoorde 1,5 km voor de finish de speaker en dit motiveerde mij om nog iets te versnellen. Nog extra aangemoedigd door Fabiola en Günter moest het lukken… en jawel … 1.58.45 was mijn finishtijd. Zie hier het prachtige rondje.

Kort achter mij kwamen Carola en John over de finish???????? Carola was door super haas John gebracht naar een hele mooie tijd van 2.00.51. Knap hoor om tijdens je debuut op de halve marathon zo’n mooie tijd neer te zetten op dit pittige parcours… dat belooft wat.

Na de douche streken John, Esther, Kitty en ik neer op een zonnig terras. Onder het genot van een hapje en een drankje hebben we deze mooie halve marathon gezellig babbelend afgesloten tot laat in de middag.

Organisatie/vrijwilligers bedankt voor dit prima geregelde evenement.